Category Archives: Inner Thoughts

Oops, they did it again [insert sad face]

It’s crazy how people continue to be the insensitive version of themselves, promising not to commit the same mistake, but still do. I think this supposedly ‘friendly and mutual entanglement’ is becoming a mess and irreparable [hopefully not].

Yes, people [even friends] can be so frustrating that you can only learn to accept and be plainly pragmatic. Sometimes, life sucks! Sometimes friends suck!

Then, you can choose to learn from the plight and suck the hell out of the messy, complicated life.

I thought I’m strong until I needed to see a psychologist to process my pain…

It’s okay not to be okay. It’s just fine to be in pain.

Those were the thoughts that gave me the reason to look at the sunny side of life despite the ache I was going through. Surely, there were more than a hundred and thousands of souls grieving in all corners of this seemingly unfair and lonely world; some mourning for the loss of their loved ones, while others are feeling nostalgic of the bygone moments that will never ever come back or, at least, be duplicated…

Still, I can’t help myself from thinking and feeling miserable. After all, no two heartaches are the same just as every grieving soul is inimitable.

And when the pain has taken its toil on me, I’ve become the most selfish version of my being, thinking only of my plight and the reasons why this was happening to me. And it wasn’t good for me… and for the people around me especially those whom I love.

First, let me start with the root of all these.

At the end of the year in 2015, I lost someone I hold so dear. Let me not go into details of why and how I lost the person instead let me just take you to how this loss has made me the person I am today. Well to clear things up and to begin with, I really didn’t know the reason why [nor was never brave enough to find out why]. What I know was how it ended in a simple conversation that I myself have daringly initiated because I thought it was the best thing to do – letting go of someone who matters to me because that person has to enjoy life without me. It pained me a lot… really.

I sure did know I went to the process of bargaining and denial and anger  but it’s normal, they said. But it was the final part (if it really it is) that has almost lost the most special person I’ve been in a relationship with for almost 32 years – and that’s Me [capitalization is ego-boosting].

Yes, it would be unfair for some significant others for me to talk that I’ve been all alone in this process because in the course of this not-so-happy chapter, I’ve got my workmates and my closest friends and my family who never did fail to give me a push [and sometimes a kick] to go and continue being the person I am supposed to be – outgoing, radiating with optimism and glee, a spirited breathing soul.

I am and should always be thankful of having such people around me during those times that I could only see myself and my pain. They’ve always been a gentle reminder of how beautiful life is – being around with people like them who do not only choose and understand me but also grieve with me in the process. Life has become more priceless and meaningful because of them.

But then again, these inspiring realities do not come in so easily and are oftentimes unheeded whenever I am overwhelmed with self-pity and that endless feeling of rejection… At the end of the day, when my friends are back with their own personal lives, I find myself miserly optimistic, blinded by my own suffering, suffocated by lack of self-worth and acceptance. It is slowly killing me.

I thought it was just normal to be depressed. The histrionic me says, “Congratulations! You belong to the ???% of this world’s population, blah blah blah”. The pathetic persona in me says, “You’ll be gone crazy soon, asshole!” and the blissful side of me has to say, “You’ll be alright! This too shall pass!”

Believe me, it’s not okay to be in the process of getting out of this shattering experience. For no matter how hard I would try to convince myself that I am tough and would get through with all these victorious, it seems that I’m losing this personal battle against me and my anxieties. So I had to seek for professional help.

I had to see an expert to help me fully understand my predicament and to finally put end to this insalubrious condition. I cannot allow myself to continue squandering my late night and early morning  rest for thinking of the how’s and why’s… I cannot continue to take my meals late or worst skip on them because it isn’t wise and healthy. I cannot continue to be in a limbo of normalcy and downheartedness  forever. I cannot go on stressing myself of the thoughts that would only pin me down to my grave. I cannot allow myself to continue grieving and holding on to that pain of losing someone who is perfectly well and contented of letting me go. Yes I am grieving and I thank God that I could still think of these startling realizations.

Yes, I am strong and it takes a lot of strength and courage for me to accept that I can be at my weakest, too… and that I needed help.

Yes, I am strong… But I am tired, so I had to see a psychologist!

 

rise above
Credit: http://www.cuded.com/2014/05/35-inspirational-quotes-about-strength/

 

PS…

I’ll be sharing with you some of my amazing realizations in this journey in my future posts.

In the meantime, love yourself… harder!

 

 

 

 

 

 

Unsolicited..

I am caught up in this vicious cycle of paranoia, denial and self-pity. And it’s crushing my spirit every time I am faced with the reality that is most often harsh and unfair…

“It shall pass… I shall get through with this…” and the list of self-encouraging lines go on until one day I’d realize that I lost a precious part of my life waiting for something that will never come… and will never be real.

Chances aren’t fair sometimes. “Don’t lose yours and your life for something that would pin you down and bury you long before you’re dead.” – that’s the best unsolicited practical advice I told myself.

Si Juan, si Judas nan si Maria [nan an naukdan ko sa sainda]…

Tuguti akong darahon ko kamo sa nagkapirang momento na dakula an naguibuhan sa sakuyang paghiling sa mugtak kan propesyon na napili ko…

Jpeg
Sarong kaugmahan sa sakuya an makapagpaabot nin patara-tara na may katuyuhang magtaong inspirasyon sa atubang kan kapwa ko mga paratukdo… Salamat sa sakuyang mga kairibihan sa Bagatao NHS sa saindang dakulang tabang. Photo Credit: Mam Chona

Harani nang magsulnop kaidto an aldaw kan maogma kaming nakalunad sa bangka balon an ugma kan nagaguing maghapon nan kadikit na mga pastidyo kan mga kaakian kan mamaanan mi sa sarong sibid harani samuya an sarong pamilyar na pandok… Ngaranan ta siyang Juan, tipikal na aki sa edad na 17 asin sa nagkapirang  beses wara siya sa laog kan klasrum sa manlaen-laen na rason… Kan hapon na ito na nahiling mi siya, naguiguirumduman ko na saro siya sa napagurulayan mi kan kairiba ko na mga paratukdo. Narurumduman ko pa so linya kaito kan saro kung kaiba, na nagsabi: “Please lang, ipasar na nindo an!” Sinabi niya ito na may pinagbiyong emosyon nin pagkaherak nan pagkauyam. Alagad sa boot-boot ko pano mi ipapasar an sarong estudyante na sa kadaklan na beses garo baga pigkakalayuhan mentras na nasa eskwelahan. Dangan sa makasadiring kaisipan, isinatingog ko an sarong opinyon na nunca dapat nagkaigwang lugar sa sakuyang kaburot-on: “Nata ta pagtawan ko nin maninigong atensyon an aki na sa klase ko minadagos dangan tulos man sana na minaluwas siring baga sa maaringasang na paros?”… Sa hapon mismo na ito, mantang an aldaw mapahuway na man, naaguihan mi si Juan matoninong na nakalunad sa saiyang sibid tunton an banwit naghahalat sa kung ano ang yaon. Dangan dae pa kami nakaharayo, nareparo kong siring sa sakuya, an mga kairiba kong paratukdo pasimpleng nagpunas kan luhang tuminagdo…

Sa magkaibang sitwasyon, guirumdom ko pa an sarong mamundong eksperhensya sa klasrum. Oras kaidto nin recess kan nagkaigwa nin iriwal an nagkapirang aki sa sakuyang advisory class kontra an iba pang estudyante. Ta dae nadagos an sainda kuta nang nagpopoon na karera sa boxing nan ta dae pa minahupa an duros nin kadagiton, kinua kan saro sa sainda an halaba na ice pick na pigtatago sa saiyang bag dangan nagbalo na iamba sakuya habang nasa kasiraman ako nin panermonan… Itago ta so istudyante ko sa pangarang Judas. Salamat na lamang ta sa mga panahong ito kaiba ko si Mam Julie na tulos man na inagaw saiya so matakla na pambuno. Sa puntong ito, natulala ako laen sa rason na may pagka-darna palan itong kaiba kong maestra sa kaskas umagaw kan ice pick, kundi sa rason na an makawsa kuta kan pagpundo kan hinangos ko iyo an estudyante na pigtratar ko na laen naman iba. Opo, espesyal para sako si Judas ta saro siya sa mga estudyante na naguing kautuban kan samuyang mga pamibi na bumalik sa eskwelahan dangan pumadagos sa pag-adal minsan ngani 20 anyos na. Alagad sa pangyayaring naisaysay ko na, diit na kutang baluon ko na pagbasolan na maibali siya sa sakuyang mga pangadieon…

Dangan dae pa nahaloy, guiromdom ko pa so enot na beses na namati ko an boses kan samuyang estudyanteng apudon tang Maria, sarong fourth year na magpoon na maghayskul ni minsan dae ko namati an tingog sa laog man o sa luwas kan klasrum. Nagkapirang beses mi naman siyang pinagbalo na mamateang magheras kan saiyang ideya sa paagui nin pagtaram, alagad an gabos na pagmawot danay na naguing kamawotan na sana… Iyo idto an naguing paghona ko sagkod na sarong beses mantang nagkakaigwa sinda nin pangrupong-aktibidad sa samuyang klase sa Physics namati ko siyang nagtaram, nagheras kan kun ano an naadman niya sa saindang guinibo… Sa puntong ito dae ko napugulang maipahiling an labing kaugmahan, siring na an mga kaklase ni Maria nagtao man nin makusog na parakpakan. [Basahon po an sakong blog manungod sa eksperhensyang ini. Paki-click sa link na ini.]

An mga arog ni Juan, ni Judas asin ni Maria asin an kadakol pang iba dangan an satuyang mga eksperyensya sainda an mas minapaurog sa kapanuan kan satuyang paguiguing paratukdo. Asin sa mga aking pareho ninda mas makusog an pangapudan kan satuyang sinumpaang katungdan laen sana bilang sarong honorableng propesyon kundi bilang sarong dakulang bokasyon.

Sa mga pareho nara Juan, Judas nan Maria, dae pwede an pwede na… ta an arualdaw na paghampang sa sainda, an pakiiba sainda siring baga sa sarong importanteng Guerra. Akoon ta man sa dae, sa kada paglaog niato sa satuyang mga klasrum totoong minaatubang man kita sa manlaen-laen na krusada, yaon an Guerra kontra sa kawaraan o kakulangan nin patas na oportunidad… Guerra laban sa kawaraan nin paglaom asin kusog ki boot dangan tiwala sa sadiri man sana…  nan an laban kontra sa kamangmangan.

Dipisil maguing Paratukdo… nan sa lakaw kan mga panahon asin sa tahaw nin kadakol na inaatubang tang agyat, an bokasyon kun sain kita gabos kabali – totoong angay sana para sa mga indibidwal na may pusog na pagtubod asin pusong nagpapadaba asin hinihiling an iba, urog na an mga kaakian, bilang kasugpon kan saiya man sanang sadiri…

Kadakol nang bansag an ibinonyag sa satuya, yaon an turing na  “makabag-ong bayani”, “unsung heroes” asin iba pa… Nan an mga ini totoong nakapataba nin puso minsan ngani sa kadaklan na beses hanggang sana ini sa nguso… Ta sa katapusan kan mga onrang itinatao sa satuya, minahapot kita sa sadiri ta o sa mga kairiba ta: “Magkakaigwa daw kita nin dagdag na benepisyo?” “Napano an PBB ta?” “Nata ta may special hardship allowance sinda, kita dae?” “Ta daw dae pa nalalakaw an step increment ta?” dangan minsan minagrangay kita “Nata ta sa kadakol-dakol na hinahagad na guibuhon sa mga paratukdo – apisar sa pagturo, dae man minataas an suweldo?”

An simbag sa mga kahaputang nasambit – dawa pa ngani sa talinga panambitong mahamis – dae makatao nin tunay na kapanuan sa anumang kaugmahang mati kan puso nin Paratukdong may maimbod na pagranga sa sadiring bokasyon…

Sain minaguikan an bulahos na kaugmahan kan lambang Paratukdo? Siguro mauyon an kadaklan sa sako kun sasabihon ko na wara ini duman sa mga numerong nakaimprenta sa satuyang payslip sa kada pagtumba kan bulan… laen ini makukua sana sa mga grado kan mga mararahay ta na estudyante sa lado nin pag-adal… nan mas makahulugan ini keysa sa sukol kan resulta nin NAT kan satuyang mga kaakian.
Siguro, urog sa ki anupamang bagay o barometro nin pagtalubo, magayon na mataw-an niato nin maninigong pagreparo an mga pundamental na kabtang kan satuyang kabilugan bilang mga Paratukdo… Marahay-rahay na padagos niatong marealizar na sa tahaw nin satuyang mga kaluhayan yaon an lambang Juan, Judas nan Maria naminahugot nin kusog sa satuya… sa agyat nin katikapuhan, yaon an kada Juan, Judas nan Maria na minimidbid kita bilang bukal nin kayamanan, asin sa tahaw nin satuyang mga kapagalan asin paglapigot, hinihiling kita ninda bilang mga burabod na mataong simbag sa saindang pagkapaha sa kadunungan dangan masaribo sa dalipay nin saindang kawaraang paglaom.

Sa magkaiba-ibang panahon, an mga aki na naisaysay ko sa saindo, sara Juan, Judas nan Maria, maogmang naibalyo an saindang pangaturugan paduman sa realisasyon kan mga ini. Dangan sa aldaw nin saindang paggradwar, ako, kaiba an kapwa kong mga paratukdo sa Bagatao NHS, naging maogmang saksi sa pagabot ninda sa bagong kabtang nin saindang mga buhay…

Siring na danay kitang minabalyo sa dagat andam an pagatubang sa makusog na duros nin habagat o maisog na subasko, dae kita minaontok sagkod na an mga pangaturugan, paghihinguha nan pagpapakasakit kan satuyang mga kaakian asin an saindang mga magurang – urog na idtong mga maabot pang Juan, Judas nan Maria, maibalyo sa lawod nin kadakol na mga agyat nan maidulong duman sa baybayon nin kadunungan asin kauswagan.

xxx

Salamat tabi sa mga nagwalat nin komento sa sakuyang FB.