Category Archives: Happy Teaching

Si Juan, si Judas nan si Maria [nan an naukdan ko sa sainda]…

Tuguti akong darahon ko kamo sa nagkapirang momento na dakula an naguibuhan sa sakuyang paghiling sa mugtak kan propesyon na napili ko…

Jpeg
Sarong kaugmahan sa sakuya an makapagpaabot nin patara-tara na may katuyuhang magtaong inspirasyon sa atubang kan kapwa ko mga paratukdo… Salamat sa sakuyang mga kairibihan sa Bagatao NHS sa saindang dakulang tabang. Photo Credit: Mam Chona

Harani nang magsulnop kaidto an aldaw kan maogma kaming nakalunad sa bangka balon an ugma kan nagaguing maghapon nan kadikit na mga pastidyo kan mga kaakian kan mamaanan mi sa sarong sibid harani samuya an sarong pamilyar na pandok… Ngaranan ta siyang Juan, tipikal na aki sa edad na 17 asin sa nagkapirang  beses wara siya sa laog kan klasrum sa manlaen-laen na rason… Kan hapon na ito na nahiling mi siya, naguiguirumduman ko na saro siya sa napagurulayan mi kan kairiba ko na mga paratukdo. Narurumduman ko pa so linya kaito kan saro kung kaiba, na nagsabi: “Please lang, ipasar na nindo an!” Sinabi niya ito na may pinagbiyong emosyon nin pagkaherak nan pagkauyam. Alagad sa boot-boot ko pano mi ipapasar an sarong estudyante na sa kadaklan na beses garo baga pigkakalayuhan mentras na nasa eskwelahan. Dangan sa makasadiring kaisipan, isinatingog ko an sarong opinyon na nunca dapat nagkaigwang lugar sa sakuyang kaburot-on: “Nata ta pagtawan ko nin maninigong atensyon an aki na sa klase ko minadagos dangan tulos man sana na minaluwas siring baga sa maaringasang na paros?”… Sa hapon mismo na ito, mantang an aldaw mapahuway na man, naaguihan mi si Juan matoninong na nakalunad sa saiyang sibid tunton an banwit naghahalat sa kung ano ang yaon. Dangan dae pa kami nakaharayo, nareparo kong siring sa sakuya, an mga kairiba kong paratukdo pasimpleng nagpunas kan luhang tuminagdo…

Sa magkaibang sitwasyon, guirumdom ko pa an sarong mamundong eksperhensya sa klasrum. Oras kaidto nin recess kan nagkaigwa nin iriwal an nagkapirang aki sa sakuyang advisory class kontra an iba pang estudyante. Ta dae nadagos an sainda kuta nang nagpopoon na karera sa boxing nan ta dae pa minahupa an duros nin kadagiton, kinua kan saro sa sainda an halaba na ice pick na pigtatago sa saiyang bag dangan nagbalo na iamba sakuya habang nasa kasiraman ako nin panermonan… Itago ta so istudyante ko sa pangarang Judas. Salamat na lamang ta sa mga panahong ito kaiba ko si Mam Julie na tulos man na inagaw saiya so matakla na pambuno. Sa puntong ito, natulala ako laen sa rason na may pagka-darna palan itong kaiba kong maestra sa kaskas umagaw kan ice pick, kundi sa rason na an makawsa kuta kan pagpundo kan hinangos ko iyo an estudyante na pigtratar ko na laen naman iba. Opo, espesyal para sako si Judas ta saro siya sa mga estudyante na naguing kautuban kan samuyang mga pamibi na bumalik sa eskwelahan dangan pumadagos sa pag-adal minsan ngani 20 anyos na. Alagad sa pangyayaring naisaysay ko na, diit na kutang baluon ko na pagbasolan na maibali siya sa sakuyang mga pangadieon…

Dangan dae pa nahaloy, guiromdom ko pa so enot na beses na namati ko an boses kan samuyang estudyanteng apudon tang Maria, sarong fourth year na magpoon na maghayskul ni minsan dae ko namati an tingog sa laog man o sa luwas kan klasrum. Nagkapirang beses mi naman siyang pinagbalo na mamateang magheras kan saiyang ideya sa paagui nin pagtaram, alagad an gabos na pagmawot danay na naguing kamawotan na sana… Iyo idto an naguing paghona ko sagkod na sarong beses mantang nagkakaigwa sinda nin pangrupong-aktibidad sa samuyang klase sa Physics namati ko siyang nagtaram, nagheras kan kun ano an naadman niya sa saindang guinibo… Sa puntong ito dae ko napugulang maipahiling an labing kaugmahan, siring na an mga kaklase ni Maria nagtao man nin makusog na parakpakan. [Basahon po an sakong blog manungod sa eksperhensyang ini. Paki-click sa link na ini.]

An mga arog ni Juan, ni Judas asin ni Maria asin an kadakol pang iba dangan an satuyang mga eksperyensya sainda an mas minapaurog sa kapanuan kan satuyang paguiguing paratukdo. Asin sa mga aking pareho ninda mas makusog an pangapudan kan satuyang sinumpaang katungdan laen sana bilang sarong honorableng propesyon kundi bilang sarong dakulang bokasyon.

Sa mga pareho nara Juan, Judas nan Maria, dae pwede an pwede na… ta an arualdaw na paghampang sa sainda, an pakiiba sainda siring baga sa sarong importanteng Guerra. Akoon ta man sa dae, sa kada paglaog niato sa satuyang mga klasrum totoong minaatubang man kita sa manlaen-laen na krusada, yaon an Guerra kontra sa kawaraan o kakulangan nin patas na oportunidad… Guerra laban sa kawaraan nin paglaom asin kusog ki boot dangan tiwala sa sadiri man sana…  nan an laban kontra sa kamangmangan.

Dipisil maguing Paratukdo… nan sa lakaw kan mga panahon asin sa tahaw nin kadakol na inaatubang tang agyat, an bokasyon kun sain kita gabos kabali – totoong angay sana para sa mga indibidwal na may pusog na pagtubod asin pusong nagpapadaba asin hinihiling an iba, urog na an mga kaakian, bilang kasugpon kan saiya man sanang sadiri…

Kadakol nang bansag an ibinonyag sa satuya, yaon an turing na  “makabag-ong bayani”, “unsung heroes” asin iba pa… Nan an mga ini totoong nakapataba nin puso minsan ngani sa kadaklan na beses hanggang sana ini sa nguso… Ta sa katapusan kan mga onrang itinatao sa satuya, minahapot kita sa sadiri ta o sa mga kairiba ta: “Magkakaigwa daw kita nin dagdag na benepisyo?” “Napano an PBB ta?” “Nata ta may special hardship allowance sinda, kita dae?” “Ta daw dae pa nalalakaw an step increment ta?” dangan minsan minagrangay kita “Nata ta sa kadakol-dakol na hinahagad na guibuhon sa mga paratukdo – apisar sa pagturo, dae man minataas an suweldo?”

An simbag sa mga kahaputang nasambit – dawa pa ngani sa talinga panambitong mahamis – dae makatao nin tunay na kapanuan sa anumang kaugmahang mati kan puso nin Paratukdong may maimbod na pagranga sa sadiring bokasyon…

Sain minaguikan an bulahos na kaugmahan kan lambang Paratukdo? Siguro mauyon an kadaklan sa sako kun sasabihon ko na wara ini duman sa mga numerong nakaimprenta sa satuyang payslip sa kada pagtumba kan bulan… laen ini makukua sana sa mga grado kan mga mararahay ta na estudyante sa lado nin pag-adal… nan mas makahulugan ini keysa sa sukol kan resulta nin NAT kan satuyang mga kaakian.
Siguro, urog sa ki anupamang bagay o barometro nin pagtalubo, magayon na mataw-an niato nin maninigong pagreparo an mga pundamental na kabtang kan satuyang kabilugan bilang mga Paratukdo… Marahay-rahay na padagos niatong marealizar na sa tahaw nin satuyang mga kaluhayan yaon an lambang Juan, Judas nan Maria naminahugot nin kusog sa satuya… sa agyat nin katikapuhan, yaon an kada Juan, Judas nan Maria na minimidbid kita bilang bukal nin kayamanan, asin sa tahaw nin satuyang mga kapagalan asin paglapigot, hinihiling kita ninda bilang mga burabod na mataong simbag sa saindang pagkapaha sa kadunungan dangan masaribo sa dalipay nin saindang kawaraang paglaom.

Sa magkaiba-ibang panahon, an mga aki na naisaysay ko sa saindo, sara Juan, Judas nan Maria, maogmang naibalyo an saindang pangaturugan paduman sa realisasyon kan mga ini. Dangan sa aldaw nin saindang paggradwar, ako, kaiba an kapwa kong mga paratukdo sa Bagatao NHS, naging maogmang saksi sa pagabot ninda sa bagong kabtang nin saindang mga buhay…

Siring na danay kitang minabalyo sa dagat andam an pagatubang sa makusog na duros nin habagat o maisog na subasko, dae kita minaontok sagkod na an mga pangaturugan, paghihinguha nan pagpapakasakit kan satuyang mga kaakian asin an saindang mga magurang – urog na idtong mga maabot pang Juan, Judas nan Maria, maibalyo sa lawod nin kadakol na mga agyat nan maidulong duman sa baybayon nin kadunungan asin kauswagan.

xxx

Salamat tabi sa mga nagwalat nin komento sa sakuyang FB.

Advertisements

It takes a dream and a push

“Kamo na po ang bahala kaan na aki mi, dae mi na po an kaya!” that was a statement from a parent who obviously opted not to find ways anymore in getting their child back to school. The conversation that happened a few years ago was still heartbreaking.

A-parent-cannot-give-up

A parent cannot give up on her child no matter how academically slow or apathetic the latter is. At the back of our mind then, “what future would the child have should we opt to give up on him, too?” In the little ways we could, we tried motivating the learner… encouraged him to go to school and did what we could to make him love the idea that staying in school is cool and it’s really a prerequisite towards achieving his dreams [if he already had one for himself or for his family].

Before the second quarter ends, the parent informed us in a casual conversation that their child has decided to quit schooling. And that she and her husband have yielded to their son’s desire to leave for Manila and get whatever work he could find there. They’d even justified their decision that it was the best option their child had so he can finally avoid his ‘barkadas’ whom they accused of serving as ‘bad influence’ to their child. It was a crazy idea, I complain to myself.

Maybe our ‘little ways’ were too little… Obviously, we failed.

Another parent came to us [upon our guidance counselor’s request], complained of an almost similar plight… of how much their child was giving them so much headache [and perhaps, heart attacks of varying degree] and how sorry their family was for their child’s misbehavior.

But the twist in the story happened when the parent reaffirmed their commitment of not leaving their child. I sensed an air of doubt and hopelessness when she began saying, “dae na gayod kami ki magibo kaan na aki…” but was turned almost teary-eyed when I heard her adding, “…kaya lang pano na sana an pag-abot kan panahon, kun dae mi paghinguhaang mag-agom na makatapos maski hayskul na sana.” The student’s father is a carpenter and his mother is a plain housekeeper.

I was reminded of the latter’s conversation yesterday during our school’s graduation rites. While reading the roll of graduates, I was among the spectators who cheered for him as he happily waited for his mother and hold her hand as they walk towards the stage to receive his diploma.

alphredite032615
One dream at a time… Click this photo to view the post on Facebook.

It’s a dream come true for his parents. It’s also a dream come true for us teachers and for the Institution who have been entrusted of the most challenging task of taking good care of their dreams and inspirations.

There is still so much task ahead for both of us – the school and the home, but we’re glad we’re doing our collective share one learner at a time, one dream at a time. Maybe that was enough…

On the first week, I’ve become a witch!

The task was to come up with a toy car that is (1) powered by a balloon and (2) could run for at least three meters.

Photo0107

There were five groups in a class; each was eager to design, construct (using an empty bottle of softdrink, bottlecaps, used ballpen, etc.) and test their output…. Well, I personally loved the final part where the kiddos had to test their outputs. I could not miss the classroom moments when they would shout, clapped their hands and even jumped out of excitement and feeling of satisfaction after an attempt well done.

Then there was also a group which was at the brink of giving up after some spare balloons have bursted plus a seemingly unruly toy car that constantly turned away from the 3 meter mark or stuck even at the start of the run. It was obvious, the members were starting to be furious.

One member with fierce eyes, said: “SIR MAN, PIGPAPARA-ORASYONAN AN MO AN URO-AWTO MI! (Sir, you’re casting spell on our toy car!)”

On the first week of the school year I realized that I am more than a learning facilitator… In my classroom, I could be a witch, too!

#iLoveMyKiddos! They never fail to make me hahahappy!!!

***
By the way, I’ve started my day perfectly excited…. just like the very first time I entered the classroom as a volunteer teacher on June 2004.


This post is also tweeted…

Salamat sa munting tinig…

Hindi ko alam kung papalakpak ba ako o lulundag sa tuwa ng sa wakas ay marinig kitang magsalita…

Hindi ko maipaliwanag ang kagalakang bumalot sa aking diwa at pagkatao…

Sana’y hindi mo nahalata ang pangingilid ng aking mga luha  habang pinapakinggan kong mahina mong binibigkas ang ilang mga salita bilang pagtugon sa ilan kong mga katanungan…

Natutuwa akong sa wakas ay nabatid kong nakakapagsalita ka palang talaga. Akala ko kasi noon ay talagang likas na sa iyo ang di pag-imik sa tuwing mayroon tayong talakayan sa klasrum.

Hindi ako naniniwalang hirap o hindi ka marunong magbasa sapagkat sa ating mga pagtataya ay nakakakuha ka ng mataas na marka… Marahil ay nahihiya ka lang… at ang iyong pagiging mahiyain ay dumating na sa kasukdulan na mas ninais mong magsawalang-kibo kaysa ibahagi ang ideyang ginusto mong ikulong na lang sa iyong diwa.

Natatandaan mo pa ba noong nasa unang taon ka pa lamang? Pinilit kong marinig ang iyong tinig ng atasan kitang basahin ang ilang talatang nakasulat sa pisara. Nais ko sanang makipagmatigasan sa iyo… Ayokong pagbigyan ka sana sa iyong kagustuhan na maupo na lamang at ipagsawalang bahala ang isang payak na gawain. Ngunit nakita ko ang pagpatak ng luha sa iyong mga mata. Nalungkot ako at nasaktan… Sa isang banda, natakot akong isipin mo na ako ay isang kontrabida, isang kaaway na ang tanging motibo ay nakawin sa iyo ang iyong karapatan sa pananahimik.

Ang larawang ito ay mula sa kawing na ito http://thetalithakoumpromise.wordpress.com/2010/05/03/a-heart-for-justice/

Mula noon, isa ka sa mga naging pangarap ko… Sa tuwing naghaharap tayo sa loob ng ating klase at nagtatama ang ating mga paningin, pinangarap kong marinig ka. Madaming beses din akong nagtangka… Kami ng iyong mga guro at ng iyong mga kamag-aral maging  mga kaibigan ay hindi kailanman sumuko sa pagnanais na mapakinggan ka. Sa lahat ng mga pagkakataong iyon, kami ay nabigo.

Ngunit hindi nitong nakaraang araw. Sa pangalawang pagkakataon ngayong pasukan, kauna-unahang beses sa buwang ito, narinig ko ang iyong tinig… Mahina ito ngunit sapat na para mabingi ang aking kamalayan. Musika itong tila  ba humihele sa akin sa paglalakbay sa isang masayang tagpo sa aking panaginip.   Ayoko na munang magising…

Subalit hindi panaginip ang lahat. Nawa’y ramdam mo rin ang labis na galak ng iyong mga kamag-aral habang kinakausap mo ako. Nawa’y nakita mo ang kanilang pagkamangha sa  mga pagbabagong ipinapakita mo… Sa isang mag-aaral sa ikatlong taon, isang pambihirang pagkakataon na mapaligiran ka ng mga kaklase at kaibigang animo’y sabik sa iyong pagbigkas ng mga salita na tila ba isang batang natututo pa lamang magsalita… Gusto ko silang sabayan sa pagpapalakpak… Ngunit pinili kong manahimik at hindi ipakita sa iyo ang labis na galak na nadarama ko.

Isa lang ang alam ko. Natutuwa ako sa unti-unti mong paglabas sa iyong cocoon.

Nagpapasalamat ako sa iyong pagtitiwala sa akin… Higit sa lahat nais kong batiin ka sa pagpapamalas mo ng tiwala sa iyong sarili!

Mananatili kang inspirasyon sa akin. Salamat sa iyong tinig!

Lincoln’s Letter to his Son’s Teacher

He will have to learn, I know,

that all men are not just,
all men are not true.
But teach him also that
for every scoundrel there is a hero;
that for every selfish Politician,
there is a dedicated leader…
Teach him for every enemy there is a friend,

Steer him away from envy,
if you can,
teach him the secret of
quiet laughter.

Let him learn early that
the bullies are the easiest to lick…
Teach him, if you can,
the wonder of books…
But also give him quiet time
to ponder the eternal mystery of birds in the sky,
bees in the sun,
and the flowers on a green hillside.

In the school teach him
it is far honourable to fail
than to cheat…
Teach him to have faith
in his own ideas,
even if everyone tells him
they are wrong…
Teach him to be gentle
with gentle people,
and tough with the tough.


Try to give my son
the strength not to follow the crowd
when everyone is getting on the band wagon…
Teach him to listen to all men…
but teach him also to filter
all he hears on a screen of truth,
and take only the good
that comes through.

Teach him if you can,
how to laugh when he is sad…
Teach him there is no shame in tears,
Teach him to scoff at cynics
and to beware of too much sweetness…
Teach him to sell his brawn
and brain to the highest bidders
but never to put a price-tag
on his heart and soul.

Teach him to close his ears
to a howling mob
and to stand and fight
if he thinks he’s right.
Treat him gently,
but do not cuddle him,
because only the test
of fire makes fine steel.

Let him have the courage
to be impatient…
let him have the patience to be brave.
Teach him always
to have sublime faith in himself,
because then he will have
sublime faith in mankind.

This is a big order,
but see what you can do…
He is such a fine little fellow,
my son!

~ Abraham Lincoln